پنجشنبه, ۲۴ آبان ۱۳۹۷

سردبیر | ۱۵ مرداد ۱۳۹۷

تخصص؛ حلقه مفقوده شغل کامیون داری در کشور


متاسفانه به رغم تمامی هشدارهایی که داده می شود؛ مطالعات و بررسی ها آمار بالای حوادث جاده ای و میزان مرگ و میر ناشی از آن را به عنوان یک بحران نشان می دهد. آماری که حتی اگر آن را به نسبت به جمعیت و تعداد دستگاه خودرو موجود در کشور در نظر بگیریم و خوشبین باشیم که ارقام زیاد بالایی نیستند؛ اما از دست رفتن جان هزاران انسان خود جای تفکر و انجام مجموعه کارهایی را می طلبد که این  اتفاق را به مرز صفر برساند. هر چند در بیشتر حادثه ها، انحراف به چپ و خواب آلودگی راننده است که به عنوان علت حادثه مطرح می شود اما واقعیت امر این است که یک حادثه جاده ای در مثلث جاده، خودرو و راننده اتفاق می افتد. شهرداری با سد معبر های نابه جا، سازمان استاندارد با تایید خودروهای غیر ایمن، راهنمایی و رانندگی با اجرای سیستم غلط آموزش رانندگی، دهیاری ها با اجرای سرعت گیرهای خطرناک در جاده هایی که از روستاها می گذرند از جمله مسببان ایجاد حادثه هستند. اما از همه مهمتر این سازمان حمل و نقل است که با شیوه غلط و سنتی همچنان موجب بروز تصادفات و کشته شدن انسان های زیادی در کشور می شود. به عنوان مثال در نظر بگیرید راننده ای که در یک بعد از ظهر از جهرم با کامیون خود اقدام به بارگیری مرکبات به مقصد تهران می کند و فردا اول صبح باید بار را در تهران تحویل بدهد، اخذ بارنامه، سوخت گیری کامیون، رفع پنچری احتمالی و هر گونه نقص فنی در طول مسیر فرصتی برای شام، نماز و خواب راننده باقی نمی گذارد، راننده نیز شام خود را در سراشیبی یک گردنه تند و تیز و پشت فرمان میل می کند، خواب خود را نیز بر روی همان صندلی آشنای کامیونش. قبول کنیم که انتخاب هر راننده ای خوردن یک وعده شام در رستوران و با آرامش خواهد بود. اگر سیستم حمل و نقل کشورمان مدرن بود شخص به شغل کامیون داری نمی پرداخت و این شرکت های قدرتمند حمل و نقل بودند که با دارا بودن مسئول بارگیری کامیون، صدور پروانه حرکت، سرویس کامیون، دارای استراحتگاه های بین راهی و با گماردن ۲ راننده با کیفیتی بالا، ایمن و استاندارد اقدام به حمل محموله ها می کرد. در نظر داشته باشیم در حمل و نقل کشورمان یک راننده در زمان استراحت خود باید ضمن انجام تعمیرات فنی به دنبال کسب بار جهت حمل نیز باشد. با اجبار کامیون داران به استفاده از ۲ راننده نیز نمی توانیم اشتباه بودن کل سیستم حمل و نقل کشورمان را بپوشانیم. وقتی حتی هر شخص غیر راننده ای این اجازه را دارد که اقدام به خرید کامیون و مشغول به کامیون داری شود؛ هیچ انتظاری از این حمل و نقل نمی توان داشت. شک نداشته باشیم که تصویب کردن گزینه هایی از یک حمل و نقل مدرن و اجبار به پیاده کردن آن با جریمه های سنگین نمی تواند موثر و مفید واقع شود وقتی کلیت و ماهیت حمل و نقل غلط و اشتباه پیش می رود. اگر به شیوه شرکت مالکی پیش می رفتیم هیچگاه یک شرکت حمل و نقل برای ماندن در این صنعت و برای جذب تجار جهت گرفتن حمل بارهای آنها اقدام به خرید و یا نگهداری کامیون های قدیمی نمی کرد. علاقمندان به کامیون به خوبی می دانند و امیدواریم دیگر خوانندگان عزیز نیز دقت نمایند که چه تعداد دستگاه کامیون تک کابین در جاده ها در حال تردد است، کامیون هایی قدیمی و فاقد جای خواب. یک راننده کامیون ولوو، بنز و یا ماک تک کابین که باید خودش بین دو صندلی و در لابلای دسته دنده ها بخوابد و اگر شاگردی با خود دارد او را تا صبح کف کابین و در کشمکش با پدال ها ببیند می توانیم از او انتظار یک رانندگی استاندارد در فردا صبح داشته باشیم؟ این تعداد کامیون عموماً فاقد بخاری درجا بوده و راننده در صورتی که نخواهد تمام طول شب را رانندگی کند یا تا صبح در سرما می خوابد یا با روشن گذاشتن کامیون ضمن مصرف سوخت بیهوده و آلایندگی هوا همواره باید مراقب بالا رفتن آمپر آب و دمای موتور باشد، در شب های برفی جاده،راننده ناگزیر به استفاده از یک عایق جهت پوشاندن ورودی هوا به سمت رادیاتور است. راه سوم استفاده از پیک نیک و روشن گذاشتن آن در کابین است! علت حادثه انحراف به چپ و خواب آلودگی راننده است، اما بهتر نیست صادقانه به ریشه های این اتفاق بیندیشیم و با عزمی والا در پی پایان دادن به این شیوه نادرست حمل کالا در کشور باشیم؟